هیچ و دیگر هیچ

هیچ اگر سایه پذیرد،منم آن سایه هیچ

هیچ و دیگر هیچ

هیچ اگر سایه پذیرد،منم آن سایه هیچ

هیچ و دیگر هیچ

می نویسم....
گاهی،تنها راه رسیدن به آرامش درونی من است

گاهی،آزارم میدهد.

برایم هم رنج است و هم لذت...

نه می شود رهایش کنم نه نمیخواهم که رهایش کنم.

خوش خوشان

خیلی وقت بود که در شرایط خاص بسراغ حافظ نرفتم.
گاهی جدا دلم برای کلامش تنگ میشود و آرامشی که اشعارش به من هدیه میدهند.

ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺏ ﻭ ﭘﺎﯼ ﺑﯿﺪ ﻭ ﻃﺒﻊ ﺷﻌﺮ ﻭ ﯾﺎﺭﯼ ﺧﻮﺵ
ﻣﻌﺎﺷﺮ ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻭ ﺳﺎﻗﯽ ﮔﻠﻌﺬﺍﺭﯼ ﺧﻮﺵ
ﺍﻻ‌ ﺍﯼ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﻃﺎﻟﻊ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﻭﻗﺖﻣﯽ‌ﺩﺍﻧﯽ
ﮔﻮﺍﺭﺍ ﺑﺎﺩﺕ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﺮﺕ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﺧﻮﺵ
ﻫﺮ ﺁﻥ ﮐﺲ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮ ﺯ ﻋﺸﻖ ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺑﺎﺭﯾﺴﺖ
ﺳﭙﻨﺪﯼ ﮔﻮ ﺑﺮ ﺁﺗﺶ ﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺑﺎﺭﯼ ﺧﻮﺵ
ﻋﺮﻭﺱ ﻃﺒﻊ ﺭﺍ ﺯﯾﻮﺭ ﺯ ﻓﮑﺮ ﺑﮑﺮ ﻣﯽ‌ﺑﻨﺪﻡ
ﺑﻮﺩ ﮐﺰ ﺩﺳﺖ ﺍﯾﺎﻣﻢ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﻓﺘﺪ ﻧﮕﺎﺭﯼ ﺧﻮﺵ
ﺷﺐ ﺻﺤﺒﺖ ﻏﻨﯿﻤﺖ ﺩﺍﻥ ﻭ ﺩﺍﺩ ﺧﻮﺷﺪﻟﯽ ﺑﺴﺘﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﺩﻝ ﺍﻓﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻃﺮﻑ ﻻ‌ﻟﻪ ﺯﺍﺭﯼ ﺧﻮﺵ
ﻣﯿﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺳﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻗﯽ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻣﯿﺰﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﯽ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﯽ‌ﺑﺨﺸﺪ ﺧﻤﺎﺭﯼ ﺧﻮﺵ
ﺑﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﻋﻤﺮ ﺷﺪ ﺣﺎﻓﻆ ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺷﻨﮕﻮﻻ‌ﻥ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﺖ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ﮐﺎﺭﯼ ﺧﻮﺵ

دعا کنید برام... :(

خداوندا شبم را روز گردان
چو روزم بر جهان پیروز گردان
شبی دارم سیاه از صبح نومید
درین شب رو سپیدم کن چو خورشید

«نظامی»

درد بی دردی

یک شب آتش در نیستانی فتاد

سوخت چون عشقی که بر جانی فتاد


شعله تا سرگرم کار خویش شد

هر نیی شمع مزار خویش شد


نی به آتش گفت: کین آشوب چیست؟

مر تو را زین سوختن مطلوب چیست؟


گفت: آتش بی سبب نفروختم

دعوی بی معنیت را سوختم


زانکه می گفتی نیم با صد نمود

همچنان در بند خود بودی که بود


با چنین دعوی چرا ای کم عیار

برگ خود می ساختی هر نو بهار


مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است



مجذوب تبریزی (مجذوب علی شاه)

"ری را"

"ﺭﯼ ﺭﺍ" ... ﺻﺪﺍ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺍﻣﺸﺐ

ﺍﺯ ﭘﺸﺖ "ﮐﺎﭺ "ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺁﺏ

ﺑﺮﻕ ﺳﯿﺎﻩ ﺗﺎﺑﺶ ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﮐﺸﺎﻧﺪ.

ﮔﻮﯾﺎ ﮐﺴﯽ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ...

ﺍﻣﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﺁﺩﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ.

ﺑﺎ ﻧﻈﻢ ﻫﻮﺵ ﺭﺑﺎﯾﯽ ﻣﻦ
ﺁﻭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺍﻡ
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺵ ﺷﺒﺎﻧﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ؛

ﺯ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ
ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ.

ﻭ 
ﺁﻭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﯾﮑﺴﺮ
ﻣﻦ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺯ ﺑﺮ.


ﯾﮏ ﺷﺐ ﺩﺭﻭﻥ ﻗﺎﯾﻖ ﺩﻟﺘﻨﮓ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﯿﺒﺖ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ 
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ 
ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ.

ﺭﯼ ﺭﺍ... ﺭﯼ ﺭﺍ...
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻮﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﺳﯿﺎ

ﺍﻭ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ.

ﺍﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯾﺶ

ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ.

(ﺹ 192-193) ﻧﯿﻤﺎﯾﻮﺷﯿﺞ - ﻧﺸﺮ ﺍﺷﺎﺭﻩ

شروع دوباره

خیلی از پست ها را حذف کردم.


از اول شروع میکنم....:-( 

هر چه می خواهی بردار

دنیا برایم شبیه بازی کبدی شده است، هر چیزی را که می خواهم...
دنیا، تیمش را متحد میکند و آنرا با تمام قدرتش می بلعد.

سکوت...

سکوت، 

سرشار از سخنان ناگفته‌هاست



 از حرکات ناکرده

 اعتراف به عشق های نهان 

 و شگفتی های بر زبان نیامده



 در این سکوت

 حقیقت ما نهفته است 

حقیقت تو 

و من


هیچ2

بعضی حرفها،انگار اگر گفته شوند،فاسد می شوند...

سلمان ساوجی1

ﺩﻭﺵ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺧﺮﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻣﯽ‌ﮔﻔﺖ
ﮐﺎﯼ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻃﺒﻊ ﻟﻄﯿﻒ ﺗﻮ ﻣﻼ‌ﻝ
ﭘﯿﺶ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﻧﺮﻭﯼ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺳﺒﺐ
ﺑﻬﺮ ﻗﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﺰﺕ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺣﺎﻝ
ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺯﺍﻧﮑﻪ ﺩﺭﯾﻦ ﺩﻭﺭ ﻗﻤﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺴﯽ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭ ﺑﻮﯼ ﻣﺮﻭﺕ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺴﻦ ﺧﺼﺎﻝ
ﮐﻮﻩ ﮐﻨﺪﻥ ﺯ ﭘﯽ ﻗﻮﺕ ﺑﻪ ﻧﻮﮎ ﻣﮋﻩ ﺑﻪ
ﮐﻪ ﺷﺪﻥ ﭘﯿﺶ ﻟﺌﯿﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻬﺮ ﺳﻮﺍﻝ

ماه و پلنگ...حسین منزوی

ﺧﯿﺎﻝ ﺧﺎﻡ ﭘﻠﻨﮓ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻣﺎﻩ ﺟﻬﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻣـﺎﻩ ﺭﺍ ﺯِ ﺑﻠﻨﺪﺍﯾﺶ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺧﺎﮎ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩ

ﭘﻠﻨﮓ ﻣﻦ ـ ﺩﻝ ﻣﻐﺮﻭﺭﻡ ـ ﭘﺮﯾﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺯﺩ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ـ ﻣﺎﻩ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﻦ ـ ﻭﺭﺍﯼ ﺩﺳﺖ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩ

ﮔﻞ ﺷﮑﻔﺘﻪ ! ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻆ، ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻟﺤﻈــﻪ ﺩﯾـــﺪﺍﺭﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﻭﺳﻮﺳﻪ‌ﺍﯼ ﺩﺭ ﻣﻦ، ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﯾﺪﻥ ﻭ ﭼﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩ

ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺧﻄﯿـﻢ ﺁﺭﯼ، ﻣﻮﺍﺯﯾــﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭﯼ
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ ﺑﺎﻭﺭﻣﺎﻥ ﺯ ﺁﻏـﺎﺯ، ﺑﻪ ﯾﮑﺪﮔــﺮ ﻧﺮﺳﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩ

ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻫﯿﭻ ﮔﻞ ﻣﺮﺩﻩ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺸﺪ ﺍﻣّﺎ
ﺑﻬﺎﺭ ﺩﺭ ﮔﻞ ﺷﯿﭙـﻮﺭﯼ، ﻣﺪﺍﻡ ﮔﺮﻡ ﺩﻣﯿﺪﻥ ﺑﻮﺩ

ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻭ ﻋﻤﺮﻡ، ﺷﺮﻧﮓ ﺭﯾﺨﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻣﻦ
ﻓﺮﯾﺒﮑــﺎﺭ ﺩﻏﻞ‌ﭘﯿﺸﻪ، ﺑﻬﺎﻧﻪ ‌ﺍﺵ ﻧﺸﻨﯿـﺪﻥ ﺑﻮﺩ

ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷـﺖ ﻏﻢ‌ﺍﻧﮕﯿﺰﯼ، ﮐﻪ ﮐﺮﻡ ﮐﻮﭼﮏ ﺍﺑﺮﯾﺸﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻗﻔﺲ ﻣﯽ‌ﺑﺎﻓﺖ، ﻭﻟﯽ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﭘﺮﯾﺪﻥ ﺑﻮﺩ


ﺣﺴﯿﻦ ﻣﻨﺰﻭﯼ